Krańcowy koszt najęcia dodatkowych jednostek czynnika wynosi:
Elastycznością podaży czynnika jest który na ogół jest dodatni. Jeśli krzywa podaży jest doskonale elastyczna, to równa się nieskończoności, a powyższe wyrażenie prowadzi do przypadku przedsiębiorstwa działającego na konkurencyjnym rynku czynników produkcji. Monopson operuje w punkcie, gdzie krańcowy przychód z najęcia dodatkowej jednostki czynnika równa się krańcowemu kosztowi tej dodatkowej jednostki. Ponadto koszty całkowite czynnika wzrastają coraz szybciej wraz ze wzrostem nabytej ilości czynnika. Dlatego koszty krańcowe czynnika przewyższają cenę rynkową tego czynnika. Z punktu widzenia kryterium Pareta, monopsonista nie działa w punkcie efektywnym. Warto podkreślić, że nieefektywność jest po stronie rynku czynnika, a nie po stronie rynku wyrobów finalnych.
Płaca minimalna Rząd może ustalić minimalną płacę na poziomie wyższym niż przeważająca płaca w stanie równowagi. Jeśli sytuacja ta występuje na rynku pracy zdominowanym przez monopsonistę, to wprowadzona płaca minimalna może zwiększyć zatrudnienie. Jest to szczególny przypadek, ponieważ występuje tylko na tym rynku. Ponadto forma krzywej podaży monopsonu zmienia się pod wpływem wiążącej płacy minimalnej.