thumb 39 Dywizja Piechoty (39 DP) – rezerwowa wielka jednostka piechoty Wojska Polskiego II RP.
W czasie kampanii wrześniowej dywizja walczyła w składzie Armii „Lublin”. Zorganizowana w Rembertowie, Białej Podlaskiej i Dęblinie, działała w osłonie środkowej Wisły w rejonie Puław, Dęblina i Maciejowic. Podporządkowana dowództwu Frontu Północnego, walczyła pod Krasnymstawem, Cześnikami i pod Krasnobrodem.
Historia dywizji 39 Dywizja Piechoty (rezerwowa) pod dowództwem gen. bryg. Brunona Olbrychta przeznaczona była do dyspozycji Naczelnego Wodza, jednakże z przeznaczeniem do Armii „Lublin".
Co prawda w pierwszych dniach września miała się koncentrować w rejonie Gór Świętokrzyskich, lecz dopiero 6 września jej pododdziały zaczęły napływać w rejon środkowej Wisły. W miarę koncentracji obsadzały one mosty i przeprawy na Wiśle. Formowanie dywizji zakończyło się ostatecznie ok. 10 września i otrzymała ona rozkaz obrony odcinka Dęblin–Kazimierz Dolny. 39 DP rez. nie została sformowana w składzie etatowym. Dowództwo 93 pp wraz pododdziałami pułkowymi i I batalionem weszły w skład improwizowanej podgrupy „Radom” ppłk. dypl. Bronisława Kowalczewskiego podporządkowanej improwizowanej Grupie „Kielce” płk. dypl. Kazimierza Glabisza.