Innym razem postawił aptekarza w groźnej sytuacji: skuł Pankiewicza kajdankami i wyprowadził na zewnątrz, tak, aby nie byli widoczni z okien apteki, wystrzelił w powietrze, czym wystraszył panie farmaceutki, a Pankiewicz do końca nie był pewien, czy Kunde nie zmieni zdania.
Pankiewicz, świadomy zagrożeń, przez dwa lata istnienia getta pełnił stały dyżur w swojej aptece, niosąc pomoc mieszkańcom getta. W jego aptece nigdy nikogo nie aresztowano, nikogo nie wyprowadzono z apteki do wysiedlenia z wyjątkiem samego aptekarza.
Po likwidacji getta pracował nadal w aptece. Od listopada 1944 wspierał artystów uciekinierów popowstańczych z Warszawy zapraszając ich do apteki i żywiąc. Wspomagał także kolegów Żydów wracających z tułaczki ze wschodu.
Okres powojenny W okresie tuż po wojnie Tadeusz Pankiewicz wspierał artystów krakowskich teatrów, zapraszając ich na kolacje do restauracji Feniks, do restauracji w hotelu Grand lub podejmując ich w aptece w pokoju dyżurnym. Przyjaźń nawiązana z artystami nawiązana w tym czasie przetrwała długie lata.