W 1829 r., dzięki przyłączeniu Szkoły Inżynierii Cywilnej Dróg i Mostów (UW) i wzbogaconej kadrze profesorskiej, Szkoła Przygotowawcza osiągnęła poziom Instytutu Politechnicznego i składała się z 4 oddziałów: Mechanicznego, Rękodzielno-Chemicznego, Inżynierii Cywilnej i Handlowego. Jednak w listopadzie 1831 r. została ona zamknięta w ramach represji po powstaniu listopadowym. Niemal do końca XIX wieku Polacy nie mieli w Królestwie Polskim ośrodka kształcącego inżynierów, chociaż druga rewolucja przemysłowa dobiegała końca.
Od uchwały do pierwszych zajęć thumb|Budynek po upadłej fabryce tytoniu – „Union” zaadaptowany na pomieszczenia dydaktyczne dla Instytutu Politechnicznego thumb|Gmach Chemii wzniesiony w latach 1900−1901 (1925) thumb|Gmach Fizyki 12 października 1897 r. Sekcja Techniczna Warszawskiego Oddziału Towarzystwa Popierania Rosyjskiego Przemysłu i Handlu podjęła uchwałę, na mocy której rozpoczęto starania o utworzenie w terenie zaborowym rosyjskim wyższej uczelni technicznej. 21 października powołano komisję, której zadaniem było przygotowanie memoriału dla władz rosyjskich w sprawie utworzenia uczelni. Komisji przewodniczył Kazimierz Obrębowicz, a należeli do niej również: , Jan G. Bloch, Samuel Dickstein i Edmund Diehl.