W 1931 pojechał do Francji, gdzie uczył się u Wandy Landowskiej w École de musique ancienne w Saint-Leu-la-Forêt. Był doskonałym klawesynistą i muzykologiem, specjalistą od muzyki barokowej. W 1948 r. założył klasę klawesynu w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Poznaniu. Przejęła ją po nim Zofia Brenczówna. W latach 1946–1950 uczestniczył w kilkudziesięciu audycjach ogólnopolskich emitowanych na żywo w Polskim Radiu. Występował z prof. Janem Rakowskim (altówka), a jako solista wykonywał na klawesynie utwory Johanna Sebastiana Bacha i innych kompozytorów z tamtej epoki. Reprezentował poznańską PWSM w jury I i II Międzynarodowego Konkursu Muzyki Dawnej w Łodzi w 1961 i 1964 r.
W maju 1945 roku kierował próbami zorganizowania w Szczecinie wyższej uczelni jako filii Uniwersytetu Poznańskiego.
Znał biegle kilkanaście języków. Pracował dla czasopism naukowych polskich (dla samego „Acta Physica Polonica” przetłumaczył ponad tysiąc prac od 1965 r.) i zagranicznych. Pełnił funkcję tłumacza w czasie odczytów i dyskusji, tłumaczył monografie, pieśni, podręczniki muzyczne. Brał udział w obradach jury konkursów im. Henryka Wieniawskiego (1952 i 1957) i V Konkursu Chopinowskiego (1955), tłumaczył w czasie Kongresu Intelektualistów we Wrocławiu w sierpniu 1948 r.