zajmował się przekazem dotyczącym procesu i egzekucji działacza komunistycznego Juliána Grimau.

Stanowisko ministra zajmował do 1969. W 1973 został ambasadorem Hiszpanii w Wielkiej Brytanii, funkcję tę pełnił do 1975.

Okres transformacji i demokracji W grudniu 1975, wkrótce po śmierci Francisca Franco, premier Carlos Arias Navarro powierzył mu funkcje wicepremiera oraz ministra spraw wewnętrznych. Działał na rzecz legalizacji stowarzyszeń i ugrupowań politycznych. Za jego urzędowania doszło także do incydentu w Vitorii, gdzie podczas interwencji sił policyjnych zginęło pięć osób. W lipcu 1976 polityk odszedł z rządu.

Był przewodniczącym organizacji Reforma Democrática, wraz z którą współtworzył Alianza Popular. Z jego ramienia w 1977 uzyskał mandat posła do konstytuanty. Znalazł się w siedmioosobowym zespole, który opracował przyjętą w 1978 nową demokratyczną konstytucję. W 1979, 1982 i 1986 wybierany do Kongresu Deputowanych I, II i III kadencji, zasiadał w nim do 1987. Od 1987 do 1989 sprawował mandat deputowanego do Parlamentu Europejskiego II kadencji.