Przy dyskryminacji cenowej (dolny wykres) krzywa popytu jest podzielona na dwa segmenty (D1 i D2). Wyższa cena (P1) pobierana jest od segmentu niskiej elastyczności, a niższa (P2) od segmentu wysokiej elastyczności. Całkowity przychód z pierwszego segmentu jest równy obszarowi P1BQ1O. Całkowite przychody z drugiego segmentu są równe dla obszaru ECQ2Q1. Suma tych obszarów będzie zawsze większa niż obszar bez dyskryminacji, zakładając, że krzywa popytu przypomina hiperbolę o jednostkowej elastyczności. Im więcej cen jest wprowadzanych, tym większa jest suma obszarów dochodowych, a także tym większa jest nadwyżka konsumpcyjna, którą uzyskuje producent.
Należy zauważyć, że powyższa sytuacja wymaga zarówno dyskryminacji cenowej pierwszego, jak i drugiego stopnia:
Segment D1 odpowiada częściowo innym osobom niż D2, częściowo tym samym osobom, które chcą kupić więcej, jeśli produkt jest tańszy.