Pasztuni z Północno-Zachodniej Prowincji Przygranicznej Pakistanu, zwerbowani przez rebeliantów z Puńćh, zaatakowali Kaszmir; rzekomo byli okrutni wobec innych muzułmanów w Puńćh i Dżammu. Po drodze plemiona zajęły się grabieżami. Celem kampanii partyzanckiej było przestraszenie Hari Singha i skłonienia go do poddania się. Zamiast tego maharadża zwrócił się do rządu Indii po pomoc, a gubernator generalny Lord Mountbatten zgodził się pod warunkiem przystąpienia władcy do Indii. Gdy maharadża podpisał deklarację przystąpienia, indyjscy żołnierze wkroczyli do Kaszmiru i wyparli sponsorowane przez Pakistańczyków nieregularne oddziały z części państwa. Indie zaakceptowały przystąpienie, uznając je za tymczasowe aż do czasu, gdy będzie można ustalić wolę ludu. Przywódca Kaszmiru, szejk Abdullah, zatwierdził przystąpienie jako doraźne, o czym ostatecznie zdecydują obywatele państwa. Maharadża mianował go szefem administracji kryzysowej.