nie organizowali się politycznie aż do lat 30. XX wieku. mały|Puńćh na mapie księstwa
1947 Prawnuk Gulaba Singha, Hari Singh, który wstąpił na tron Kaszmiru w 1925 r., był panującym monarchą w 1947 r., czyli pod koniec brytyjskiego panowania na subkontynencie i w czasie późniejszego podziału Brytyjskiego Raju na nowo niepodległą Unię Indii i Dominium Pakistanu. W regionie Puńćh rozpoczęła się wówczas wewnętrzna rewolta przeciwko wysokim podatkom nałożonym przez maharadżę. W sierpniu siły Maharadży ostrzelały demonstracje na rzecz przyłączenia Kaszmiru do Pakistanu, spaliły całe wioski i dokonały masakry chłopów. Rebelianci Puńćh ogłosili 24 października niezależny rząd Kaszmiru „Azad”.
Władców państw książęcych zachęcano do przyłączenia swoich państw do Indii lub Pakistanu, biorąc pod uwagę takie czynniki, jak bliskość geograficzna i życzenia ich narodu. W 1947 r. ludność Kaszmiru składała się w ok. 77% z muzułmanów i 20% z hindusów. Aby odłożyć podjęcie decyzji, maharadża podpisał umowę z Pakistanem, która zapewniła ciągłość handlu, podróży, komunikacji i podobnych usług między nimi. Takie porozumienie było dyskutowane z Indiami. Po wielkich zamieszkach w Dżammu w październiku 1947 r.