Kraj łączył różne regiony, religie i grupy etniczne: na wschodzie Ladakh był etnicznie i kulturowo bliski Tybetowi, a jego mieszkańcy praktykowali buddyzm; na południu Dżammu miało mieszaną populację hinduistów, muzułmanów i sikhów; w gęsto zaludnionej środkowej dolinie Kaszmiru ludność była w przeważającej mierze sunnicka, jednak była też niewielka, ale wpływowa mniejszość hinduska, bramini kaszmirscy lub pandity; na północnym wschodzie słabo zaludniony Baltistan miał populację etnicznie związaną z Ladakhem, ale praktykującą szyicki islam; na północy, również słabo zaludnionej, region Gilgit był obszarem różnorodnych, głównie szyickich grup.
Mieszkańcy regionu byli uciskani pod rządami hinduistów, co przejawiało się w postaci wysokich podatków, nieodpłatnej pracy przymusowej i dyskryminujących przepisów. Wielu muzułmanów z Kaszmiru wyemigrowało do Pendżabu z powodu głodu i polityki władców Dogra. Chłopstwo było ogromne, zubożałe i rządzone przez elity hinduskie. Muzułmańskim chłopom brakowało edukacji, świadomości praw i chronicznie zadłużali się w stosunku do właścicieli ziemskich i lichwiarzy;