Aleksandr w sierpniu 1727 r. poważnie zachorował. Miesiąc później wyzdrowiał, lecz było już za późno. 7 września 1727 r. Mienszykow został oskarżony o zdradę ojczyzny na rzecz Szwecji. 8 września 1727 r. Piotr II podpisał nakaz aresztowania księcia. O łaskę dla Aleksandra kolejno przed cesarzem, wicekanclerzem Borysem Golicynem i Andriejem Ostermannem błagały jego żona, szwagierka i córki, jednak bezskutecznie. 9 września 1727 r. Mienszykowa pozbawiono tytułów a majątek skonfiskowano. Wraz z rodziną został zesłany do Bieriozowa na Syberii.
Na dworze cesarskim zabroniono wspominać o Marii Mienszykowej. W marcu 1728 r. Piotr II wydał ukaz o przestępstwach, które popełnił Mienszykow jednocześnie wskazując na swe miłosierdzie, że nie skazał go na śmierć. W Europie ze zdziwieniem przyjęto upadek wieloletniego faworyta dwóch władców Rosji.
Warunki na Syberii były bardzo ciężkie. Aleksandr został wdowcem w drodze na zesłanie. Sam zmarł w listopadzie 1729 r. Miesiąc później zmarła niedoszła cesarzowa Maria. Piotr II zmarł w styczniu 1730 r.
Po kilku latach, za czasów rządów cesarzowej Anny Iwanowny, uwolniono pozostałe przy życiu dzieci Aleksandra: syna i młodszą z córek. Jego prawnukiem był admirał Aleksandr Mienszykow.
Przypisy Rodzona siostra Piotra Wielkiego.