Mała częstotliwość przez specjalne przewody Sygnały małej częstotliwości przesyłane były za pomocą specjalnie zbudowanej do tego celu sieci przewodowej i docierały u abonenta bezpośrednio do głośnika. Do sieci przyłączane były też głośniki uliczne. Warunki zastosowania: konieczność zbudowania dedykowanej sieci, słuchacze nie muszą mieć odbiorników radiowych, wystarczy głośnik z transformatorem (Kołchoźnik), nie jest wymagana elektryfikacja terenu.
System stosowany był w ZSRR, Polsce, Wielkiej Brytanii, Holandii, i niemal wszystkich krajach RWPG.
Radiofonia przewodowa w Polsce Po zakończeniu II wojny światowej zniszczone były w Polsce wszystkie fabryki sprzętu radiotechnicznego, wszystkie studia radiowe i urządzenia nadawcze a odbiorniki skonfiskowane przez okupanta. Kraj był zelektryfikowany w niewielkim stopniu, szczególnie na terenach wiejskich (w 1946 r. tylko do 6% ogólnej liczby gospodarstw rolnych docierała energia elektryczna). Wybrano drogę radiofonizacji kraju z zastosowaniem radiofonii przewodowej małej częstotliwości przez dedykowane przewody. Pierwsze instalacje uruchomiono w 1945 r. W 1946 r. pracowały 333 radiowęzły, liczba abonentów wynosiła 19 tys. a długość sieci przewodowej 1521 km.