Zastosowanie radiofonii przewodowej nie wstrzymało równoległego rozwoju radiofonii z wykorzystaniem fal radiowych.
Największą liczbę abonentów radiofonii przewodowej zanotowano w 1957 r., było ich 1 622 000. Długość linii przesyłowych wynosiła ok. 86 tys. km a liczba radiowęzłów ok. 3500. Liczba zwykłych odbiorników radiowych w Polsce wynosiła wtedy ok. 2 mln. W późniejszych latach proporcje te zmieniały się i w końcu lat 60. XX w. liczba abonentów „przewodowych” spadła do ok. 1 mln, a abonentów „antenowych” wzrosła do ponad 4,5 mln.
Od radiofonii przewodowej zaczęto odchodzić w latach 70. XX w., później stosowana była w szkołach, zakładach pracy i miejscach zbiorowego zakwaterowania.
Techniczna strona przesyłania sygnałów m.cz. za pomocą przewodów Radiofonia przewodowa małej częstotliwości polega na przekazywaniu odbiorcy drogą przewodową sygnału ze stacji wzmacniakowej, w postaci energii elektrycznej o częstotliwościach akustycznych i o mocy wystarczającej do uruchomienia głośnika. Źródłowy sygnał radiowy dostarczany jest do za pomocą specjalnej linii telefonicznej lub odbierany przy pomocy radioodbiornika. Dla całego niezależnego zespołu urządzeń radiofonii przewodowej obsługującej pewien teren przyjęta została nazwa radiowęzeł.