W 1831 r. został przeniesiony do armii feldmarszałka Iwana Paskiewicza i brał udział w ostatniej fazie wojny polsko-rosyjskiej, w której znacząco odznaczył się podczas szturmu Warszawy 6 i 7 września, za co został uhonorowany przez cesarza Bronią Złotą „Za Waleczność” i stopniem pułkownika. Po zakończeniu tej kampanii, powrócił na Kaukaz, gdzie w 1837 r. został szefem sztabu korpusu.
W 1843 r. ponownie znalazł się w Królestwie Polskim, mianowanym na generalnego kwatermistrza stacjonującej tu Armii Czynnej, by cztery lata później awansować do stopnia generała lejtnanta. Do służby liniowej powrócił podczas wojny krymskiej, gdzie dowodził korpusem armii walczącej z wojskami tureckimi nad Dunajem. Wsławił się wówczas zajęciem Sylistrii, za co otrzymał stanowisko szefa sztabu Armii Południowej.
Służba administracyjna Do służby cywilnej przeszedł w 1862 r., a w grudniu tego roku mianowano go generał-gubernatorem noworosyjsko-besarabskim. Dał się tu poznać jako dobry administrator, gorący zwolennik rozwoju kolei i rozbudowy portu w Odessie. Za zasługi w 1863 r. został mianowany członkiem Rady Państwa. Urząd ten pełnił do 1873 r., kiedy to po śmierci generała Fiodora F. Berga w 1874 r.