Program obliczony na piętnaście lat zakładał olbrzymie roszczenia terytorialne oraz autonomię polityczną i gospodarczą. Przełomowym dla Inuitów rokiem był 1982, kiedy to politycy reprezentujący ludność rdzenną Kanady, aktywnie uczestnicząc w debacie konstytucyjnej, doprowadzili do zapisania w konstytucji Kanady prawa do roszczeń terytorialnych, Debata konstytucyjna dała kolejny asumpt do aktywizacji społecznej Inuitów. W 1982 powstał Związek Konstytucyjny Terytoriów Północno-Zachodnich (Constitutional Alliance of the Northwest Territories, CA), z dwoma oddziałami: Forum Konstytucyjnym Nunavuty (Nunavut Constitutional Forum, NCF) i Zachodnim Forum Konstytucyjnym (Western Constitutional Forum, WCF). Istniejące organizacje skonfederowały się w Tangavik Federation of Nunavut (TFN), która od tego momentu reprezentowała naród Inuitów na forum federalnym. Federacja przygotowała propozycję programową, dokument zatytułowany Building Nunavut – Budowanie Nunavutu, który stał się podstawą do dalszych działań.
Negocjacje prowadzone z rządem federalnym dały pewne rezultaty już w 1981, kiedy przyznano Inuitom prawa do zarządu zasobami dzikich zwierząt i polowań na Atlantyku.