Pomogło to w odradzaniu się tradycyjnego myślistwa.
Mimo pierwszych sukcesów, negocjacje osiągnęły impas w dwóch kwestiach – granic terytorium i praw białej mniejszości zamieszkującej na terytorium przyszłego Nunavut. Ostatecznie do roku 1990 oba problemy rozwiązano w sposób zadowalający obie strony, a w grudniu 1991 opracowano ostateczną wersję ugody – Nunavut Land Claim Agreement. W sierpniu 1992 w plebiscycie 84,7% mieszkańców terytorium zaakceptowało porozumienie. 10 czerwca 1993 parlament federalny ratyfikował umowę uchwalając dwie ustawy Nunavut Land Claims Agreement Act i Ustawa o Nunavut Nunavut Act. Zakładała ona utworzenie nowego terytorium Kanady i przyznaniu szeregu przywilejów jego ludności.
Okres od 1993 do 1999 poświęcono na przygotowania do wdrożenia porozumienia. Jack Anawak został mianowany tymczasowym komisarzem, którego zadaniem było nadzorowanie wprowadzania umowy w życie. Stronę Inuitów reprezentował Jose Kusugak prezydent nowo powołanej Nunavut Tunngavik Incorporated.