Z drugiej strony w codziennej mowie może zmienić się w (a nawet ), jeśli po samogłosce jest twarda spółgłoska: ‘jacht’ (B. l.p.) i , ‘rzadki’, są często wymawiane i (a nawet i ) zamiast i , gdyż kolejne spółgłoski, i , są twarde. To zjawisko nie dotyczy krótkich samogłosek.
Dyftongi Tradycyjnie przyjmuje się, że litewski ma dziewięć dyftongów, ai, au, ei, eu, oi, ou, ui, ie i uo. Niektóre podejścia (Schmalstieg 1982) traktują je jako sekwencje samogłosek, gdyż dłuższy składnik zależy od typu akcentu, a w dyftongach jest on ustalony.
Litewskie długie akcentowane sylaby mogą mieć ton wznoszący lub opadający. W specjalnej literaturze są oznaczane odpowiednio tyldą [] i akcentem ostrym []. Ton jest szczególnie wyraźnie słyszalny w dwugłoskach, gdyż w wypadku tonu rosnącego drugi element jest dłuższy (np. aĩ jest wymawiane []), a w wypadku malejącego – dłuższy jest pierwszy (np. ái []) . Pełny zestaw to:
bez akcentu lub cyrkumfleks akut ai[] [] ei [] [] au [] [] eu [] [] iau [] [] ie[] []Vadinamųjų sutaptinių dvibalsių [ie uo] garsinė ir fonologinė sudėtis | Girdenis | Baltistica. oi – [] ou – [] ui[] [] uo [] []