Dzieje odkryć thumb|left|200px|Kaplica św. Feliksa i Adaukta zrekonstruowana przez inż Adolf Szyszko-Bohusza (1918) W 1911 roku podczas prac w budynkach dawnych Kuchni Królewskich na jej mury natrafił architekt Zygmunt Hendel. Kilka lat później – w 1917 roku Adolf Szyszko-Bohusz dokonał pełnego odsłonięcia reliktówA. Szyszko-Bohusz, Rotunda św. św. Feliksa i Adaukta (Najśw. Panny Maryi) na Wawelu, „Rocznik Krakowski” XVIII, 1919, s. 59., opracowania badawczego, konserwacji oraz rekonstrukcji górnych części rotundy. Prace te w latach dwudziestych pozwoliły na udostępnienie obiektu dla zwiedzających.
Następne badania archeologiczne, prowadzone przez Andrzeja ŻakiegoA. Żaki, K. Żurowska, Odkrycie reliktów najstarszego palatium na Wawelu, „Sprawozdania PAN” 1961, VII-XII, s. 424. W badaniach brali udział: A. Żaki, K. Jelonek, J. Niźnik, H. Mazur. miały miejsce w latach 1956–1966. Odsłonięto kolejne mury przylegające do rotundy od zachodu, w obrębie których znajdował się grób z pochówkiem ze złotym pierścieniem oraz wisior z kryształu górskiego w złocie. W okrągłym aneksie natrafiono na pozostałości posadzki, pośrodku zaś na koliste wgłębienie, zidentyfikowane przez Klementynę Żurowską jako negatyw słupa podtrzymującego schody. Odkrycie to było przyczynkiem do nowych rekonstrukcji rotundy, już jako dwupoziomowej budowli.