Seria 1 (1983 – 1986) 33 stała się słynna dzięki zwinnemu prowadzeniu oraz mocnym silnikom typu boxer, lecz była również znana z awaryjnej elektroniki oraz problemów z korozją (powszechny problem włoskich aut w tamtym okresie). Kolejnym problemem były niezbyt dobre hamulce oraz zwiększona względem Alfasuda masa nieresorowana. Montowane na skrzyni biegów tarcze hamulcowe z modelu Alfasud zostały zamienione na bardziej powszechne tarcze na piastach kół. Tylne hamulce tarczowe z Suda zostały zastąpione w 33 hamulcami bębnowymi.
Samochód wyróżniał się nietuzinkowymi rozwiązaniami, jak panel wskaźników, który poruszał się w górę oraz w dół z regulowaną kolumną kierowniczą. Nadwozie pojazdu odznacza się niskim jak na tamte czasy współczynnikiem oporu powietrza wynoszącym 0,36.
Zaraz po rozpoczęciu produkcji, dostępne były tylko dwie opcje silnikowe: 1.3 oraz 1.5 Quadrifoglio Oro (Złota Czterolistna Koniczyna).