Wizja miasta, formułowana na niezliczonych mapach i szkicach na desce kreślarskiej, łącznie z towarzyszącymi notatkami i komentarzami, musiała zostać wcielona w życie za pomocą cegły i zaprawy murarskiej. Le Corbusier zachował wiele z kluczowych pomysłów Meyera i Nowickiego, przede wszystkim ogólne ramy projektu i jego podstawowe składniki, jak kompleks Kapitolu, uniwersytet, wyznaczone centrum miasta oraz tereny przemysłowe. Najpoważniejsza zmiana to szachownicowy układ prostokątnych sektorów, który zastąpił planowany przez Meyera i Nowickiego układ przypominający żyłkowanie liścia, gdzie ulice przebiegały po łuku. Innowacją Le Corbusiera było również położenie nacisku na prostotę materiału i jemu właściwy charakter. W monumentalnej architekturze wyeksponowana została surowa cegła i robota kamieniarska, nieopracowane powierzchnie surowego betonu zbrojonego (fr. béton brut armé) tworzą geometryczne struktury bliskie abstrakcji.