Zastosowany na miejscu przez Le Corbusiera beton dopasowany jest do lokalnego, indyjskiego krajobrazu również swoim odcieniem kolorystycznym, który jest ciepły i przypomina naturalny materiał jakim jest piasek, a nie jest to beton zimny i sztuczny jaki stosowano w architekturze innych krajów gdzie także rozpowszechnił się brutalizm jak na przykład w ówczesnym ZSRR„Chandigarh Revealed: Le Corbusiers City Today” Shaun Fynn 2017.. Ponadto budynki zdobią polichromie i gobeliny, które kontrastują z betonem. Zachowana na miejscu bujna zieleń, jak również starannie zaprojektowane później ogrody stały się znakiem rozpoznawczym Czandigarhu.
Wyjściowo plan był podzielony na dwa etapy: pierwszy przewidywał budowę miasta dla 150 000, drugi – dla 500 000 mieszkańców. Układ ulic jest kratownicowy. Le Corbusier podzielił miasto na tak zwane sektory, o wymiarach 800 na 1200 m (wyjątek stanowią nieco mniejsze reprezentacyjne sektory 1 do 6). Każdy z nich funkcjonuje jako teoretycznie niezależna jednostka, z wyznaczoną przestrzenią na mieszkania, pracę i odpoczynek. Stąd każdy z nich posiada własny rynek, park, świątynie i szkoły – wszystko to w odległości około 10 minut pieszo z jakiegokolwiek punktu wewnątrz sektoru.