Dostosowanie włączne, jako suma własnego dostosowania osobnika oraz odpowiednich (odpowiadających wspólnym częściom genotypu) częściowych dostosowań jego krewnych, może być więc osiągane poprzez działania niekorzystne dla dostosowania danego organizmu, lecz korzystne z punktu widzenia jego genotypu. Działaniem takim może być zwiększenie dostosowania krewnych kosztem zmniejszenia dostosowania indywidualnego. Hamilton założył więc istnienie ewolucyjnego mechanizmu odpowiedzialnego za dobór tych cech organizmu, które mają korzystny wpływ na przeżywalność osobników spokrewnionych. Brytyjski biolog ewolucyjny John Maynard Smith taki hipotetyczny mechanizm nazwał doborem krewniaczym (kin selection). Hamilton założył, że reguła doboru krewniaczego zwana regułą Hamiltona, odpowiadająca za altruizm krewniaczy (czyli ukierunkowany na krewnych), ma następującą postać:
gdzie: – adaptacyjny koszt pomocy (pogorszenie dostosowania indywidualnego udzielającego pomocy), – adaptacyjna korzyść odbiorcy pomocy (zwiększenie jego dostosowania), – stopień pokrewieństwa dawcy i odbiorcy pomocy.