7 dniach rurka intubacyjna jest usuwana, natomiast w jej miejsce jest zakładana sztuczna droga oddechowa, tzw. tracheotomia, którą rozważa się od razu, jeśli przewidywany czas sztucznej wentylacji przekracza 21 dni lub bezpośrednio po zabiegu wiadomo, że będzie trwała długo. Polega ona na umieszczeniu krótkiej, plastikowej rurki w tchawicy pacjenta, lecz w odróżnieniu od intubacji, koniec rurki zostaje wyprowadzony nie przez usta, ale przez przednią ścianę szyi w okolicy uwypuklenia krtani.
Kontrola położenia rurki Ze względu na ryzyko przypadkowego zaintubowania przełyku lub zaintubowanie oskrzela zamiast tchawicy należy zawsze skontrolować położenie rurki intubacyjnej. Prawidłowe położenie rurki może być ocenione na podstawie następujących objawów:
objawy pewne: przejście rurki przez struny głosowe pod kontrolą wzroku, w kapnometrii pomiar końcowowydechowego CO2, kontrola za pomocą bronchoskopu z uwidocznieniem ostrogi tchawicy, zdjęcie RTG klatki piersiowej, objawy niepewne: stałe wysycenie tlenem (stałe SpO2), obustronnie, symetrycznie słyszalne szmery oddechowe (nad postawami płuc i nad szczytami, dodatkowo należy osłuchać nadbrzusze w celu wykluczenia bulgotania w żołądku – objaw zaintubowania przełyku), para wodna obecna w rurce intubacyjnej, łatwe prowadzenie oddechu za pomocą worka samorozprężalnego.