Zidler dowiaduje się, że Satine jest umierająca, ale zatrzymuje to przed nią w tajemnicy. Satine mówi Christianowi, że ich związek zagraża powodzeniu przedsięwzięcia i muszą go zakończyć. Christian pisze więc piosenkę, która ma potwierdzać ich miłość i którą umieszcza w spektaklu (Come What May part 1).
Podczas próby, kiedy Argentyńczyk i Satine w rolach grajka i kurtyzany śpiewają swój duet miłosny, z towarzyszeniem chóru, zazdrosna tancerka - Nini, naprowadza księcia na fakt, że fabuła jest metaforą, a postacie Maharadży, grajka i kurtyzany przedstawiają księcia, Christiana i Satine (Come What May part 2). Książę stwierdza, że obecne zakończenie mu się nie podoba i chce, by na końcu kurtyzana wybrała maharadżę, zamiast sitarzysty i by sekretna piosenka kochanków została usunięta. Wszyscy wiedzą, że takie zakończenie jest przeciwne ideałom „Dzieci rewolucji”, do których należą prawda, wolność, piękno i miłość. Satine oferuje spędzenie nocy z księciem, by pozostawić zakończenie w jego obecnej formie.