Ślub utrzymywała w sekrecie aż do swojej śmierci.
Maria Ludwika cieszyła się taką popularnością u poddanych, że przetrwała polityczną burzę na początku lat 30. XIX wieku. Dwa razy musiała uciekać przed włoskimi rewolucjonistami: w roku 1831, zanim armia austriacka pomogła jej odzyskać tron, i w 1847 roku, gdy uciekła do Wiednia i dopiero 6 miesięcy później powróciła do swej stolicy, Parmy. Zmarła na zapalenie opłucnej w Parmie w 1847 roku po ponad 30-letnim panowaniu, została pochowana w krypcie cesarskiej wiedeńskiego kościoła kapucynów.
Pojawiają się nawet żądania przeniesienia jej ciała do Parmy, a grób w Wiedniu potomkowie jej dawnych poddanych dekorują parmeńskimi fiołkami.
Genealogia
Bibliografia Masson Frédéric, Maria Ludwika, cesarzowa i królowa Botti Ferruccio, Maria Ludwika, księżna Parmy i Guastalii
Kategoria:Regenci Francji Kategoria:Francuskie cesarzowe Kategoria:Władcy Parmy Kategoria:Habsburgowie Lotaryńscy Kategoria:Urodzeni w 1791 Kategoria:Zmarli w 1847 Kategoria:Odznaczeni Świętym Konstantyńskim Orderem Wojskowym Świętego Jerzego Kategoria:Damy maltańskie Kategoria:Pochowani w kościele kapucynów w Wiedniu Kategoria:Ludzie urodzeni w Wiedniu