Dowódcą armii pozostał Rennenkampf, mimo całej jego nieudolności okazanej zwłaszcza w czasie bitwy pod Tannenbergiem.
Specjalną operatywnością nie wykazało się także dowództwo niemieckie, które pozwoliło wymknąć się z potrzasku 1 Armii. Tak ocenia te poczynania Bolesław ZawadzkiB. Zawadzki: Kampania jesienna w Prusach Wschodnich, Wojskowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1924.: Zwykła akcja czołowa, wzmocniona tylko dywersją na skrzydle. [...] Dowództwo niemieckie istotnie posiadało daleko idące możliwości manewrowe, mogło kusić się o osaczenie nieprzyjaciela. Nie uczyniło tego, lecz wybrało rozwiązanie łatwiejsze – wypchnięcie armii rosyjskiej. Należy jednak nieco złagodzić ton tego badacza. Rosjanie (uwzględniając tylko siły, które rzeczywiście zostały zaangażowane do działań) mieli nad Niemcami przewagę 60 batalionów – 248 rosyjskich wobec 188 niemieckich. Niemcy dysponowali za to przewagą w artylerii – 858 dział polowych i 108 ciężkich (143 i 27 baterii) wobec 744 dział polowych i 72 ciężkich (93 i 12 baterii) po stronie rosyjskiej. Niemcy w tej bitwie wykorzystali 83% swoich sił (188 batalionów z 224), zaś Rosjanie 58% (248 batalionów z 428).