Do 15 września korpusy te wyszły na linię Szredniki, Mariampol i Kalwaria nad Niemnem, co stanowiło kres ich pościgu za Rosjanami.
Bitwa dobiegła końca. Dzięki w porę zarządzonemu odwrotowi 1 Armia uniknęła losu wojsk Samsonowa – chociaż pobita i zdziesiątkowana, nie utraciła jednak ani jednego korpusu i uniknęła okrążenia. Poniosła jednak ogromne straty sięgające 100 000 żołnierzy (około 40 000 jeńców i 60 000 zabitych i rannych). Utracono też blisko 150 działB. Perrett, The Battle Book, s. 201..
Ocena Rosjanie ponieśli już drugą w ciągu miesiąca klęskę. Tym razem odpowiedzialność za nią spada głównie na dowódcę Frontu Północno-Zachodniego, generała Żylińskiego, który swoimi pozbawionymi realizmu planami wystawił 1 Armię na cios niemiecki. Jeszcze w trakcie trwania niemieckiego pościgu Żyliński próbował całą odpowiedzialność zrzucić na Rennenkampfa, meldując Stawce, tj. rosyjskiemu naczelnemu dowództwu, iż: [...] Rennenkampf, który najwidoczniej stracił panowanie nad sobą [...] uciekł do Wyłkowyszek, zerwawszy ze mną łączność. Po prostu opanowała go panika i nie może już kierować armią. [...] Rennenkampfa proszę usunąć ze stanowiska dowódcy armii. Stawka nie uległa jednak namowom dowódcy frontu – właśnie jego uznała za winnego, pozbawiając stanowiska.