Udzielił następnie „Polityce” wywiadu zatytułowanego Na zachód od Centrum, w którym zarzucił popierającemu Lecha Wałęsę Porozumieniu Centrum dążenie do rozpraw ulicznych z politycznymi przeciwnikami. Ubiegając przystąpienie ugrupowania ROAD do Unii Demokratycznej, założył w kwietniu 1991 z Wojciechem Borowikiem oraz Krzysztofem Siemieńskim Ruch Demokratyczno-Społeczny i stanął na jego czele. W 1991 wspólnie z Januszem Rolickim opublikował wywiad rzekę Przepraszam za Solidarność.
W wyborach parlamentarnych w 1991 jako jedyny kandydat RDS został wybrany na posła, uzyskując mandat z okręgu warszawskiego. W trakcie kadencji przystąpił do koła poselskiego Solidarności Pracy. W czerwcu 1992, po połączeniu RDS, Solidarności Pracy i Wielkopolskiej Unii Socjaldemokratycznej, został jednym z trzech współprzewodniczących nowo powstałej Unii Pracy (obok Ryszarda Bugaja i Wiesławy Ziółkowskiej). Na przełomie 1992/1993 wraz z Barbarą Labudą przewodził ruchowi społecznemu na rzecz referendum w sprawie projektu wprowadzenia karalności aborcji przygotowywanego przez Zjednoczenie Chrześcijańsko-Narodowe. Podczas głosowania nad ustawą przebywał w Stanach Zjednoczonych. W wyborach w 1993 po raz drugi uzyskał mandat poselski z listy UP.