W 1661 roku uczestniczył w powstaniu pierwszej polskiej gazety Merkuriusza Polskiego.
Pochowany wraz z żoną Izabelą Tęczyńską w Końskowoli, w krypcie kościoła parafialnego, pod pomnikiem personifikującym Vanitas - Marność, opatrzonym herbem Opalińskich – Łodzia.
Twórczość Był jednym z najlepiej wyształconych ludzi tego okresu Rzeczypospolitej. Znał łacinę (antyczną i współczesną), starogrecki, hebrajski. Był dobrze obeznany z literaturą klasyczną i współczesną. Wraz z bratem założył bogato wyposażoną bibliotekę w Sierakowie (jej zbiory rozdzielono między braci w 1648).
Interpretacja poglądów Opalińskiego jest przedmiotem sporów, a jego pisma są niejednoznaczne. Niewątpliwie był mocnym zwolennikiem katolicyzmu, który uważał, za jedyną prawdziwą wiarę i konieczną podstawę ustroju państwa. Inne wyznania i odłamy chrześcijaństwa uznawał za błędne czy heretyckie. W przeciwieństwie jednak do wielu innych współczesnych mu autorów, jego myśl polityczna i proponowane przez niego zmiany ustrojowe miały charakter przede wszystkim świecki.