Trzy dni wcześniej wywalczył brąz w zjeździe, plasując się za Maierem i Kjusem.

Dwa medale wywalczył także na rozgrywanych dwa lata później mistrzostwach świata w Sankt Anton. Najpierw obronił tytuł mistrza świata w kombinacji, uzyskując czwarty czas zjazdu i najlepszy czas w slalomie. Dwa dni później zdobył srebrny medal w gigancie, rozdzielając na podium Szwajcara Michaela von Grünigena i Francuza Frédérica Covili. Na tych samych mistrzostwach był też między innymi siódmy w slalomie. W zawodach Pucharu Świata prezentował się słabiej niż w poprzednich sezonach, tylko dwukrotnie plasując się na podium i nie odnosząc żadnego zwycięstwa. W klasyfikacji generalnej sezonu 2000/2001 był siódmy, a w poszczególnych konkurencjach najlepszy wynik uzyskał w kombinacji, w której był trzeci. W kolejnym sezonie na podium stawał czterokrotnie, w tym 13 stycznia w Wengen i 20 stycznia 2002 roku w Kitzbühel wygrywał kombinację. W klasyfikacji po raz kolejny zajął drugie miejsce, tym razem ulegając Austriakowi Stephanowi Eberharterowi. Zwyciężył ponadto w klasyfikacji kombinacji, a w klasyfikacjach zjazdu i supergiganta był szósty. Igrzyska olimpijskie w Salt Lake City w 2002 roku przyniosły mu kolejne złote medale. Norweg zwyciężył w kombinacji oraz, drugi raz w karierze, w supergigancie.