Pożar szybko ogarniał budynek. Zawalił się dach i stropy między piętrami. W jednej z 40-osobowych sal, w której wciąż znajdowali się pacjenci, runęła podłoga, na skutek czego została zasypana znajdująca się poniżej kaplica werbistów. W ostatniej chwili zasypania uniknęli wtedy salowy i kilku żołnierzy, którzy usiłowali wynieść z kaplicy religijny obraz. Niektórzy z pacjentów spłonęli żywcem na łóżkach, do których byli przymocowani pasami. Inni stratowali się w panice i ulegli zaczadzeniu pod drzwiami w oczekiwaniu na pomoc. Rozmiary tragedii mogłyby okazać się nawet większe, gdyby eksplodowały znajdujące się w szpitalu butle z gazem. Zapobiegła temu bohaterska postawa trzech żołnierzy, którzy bez rozkazu, ryzykując własnym życiem, wynieśli butle z płonącego budynku.
Po ugaszeniu pożaru do uprzątnięcia zwłok przystąpili żołnierze służby zasadniczej, działając na polecenie sekretarza komitetu gminnego PZPR. Świadkowie wspominali, że zwłoki wielu ofiar były całkowicie zdeformowane na skutek ognia, a na ich widok nawet doświadczeni ratownicy, nie mówiąc o żołnierzach z poboru, doznawali załamania nerwowego.