Akcję ratowniczą dodatkowo utrudniał fakt, że w placówce znajdowało się wielu pacjentów długoterminowych, dla których szpital był jedyną znaną rzeczywistością. Mieli oni w pamięci surowe przykazania personelu, by nie opuszczać swoich sal. Widok żołnierzy i strażaków w maskach interpretowali natomiast jako działania wojenne, reagując paniką. Niektórzy stawiali opór lub ukrywali się pod łóżkami. Inni, po wyprowadzeniu ze szpitala, wracali ponownie, aby zabrać pozostawione rzeczy osobiste. Sytuację udało się opanować, gdy ktoś wpadł na pomysł, aby ratownicy założyli białe kitle. Pewna liczba spanikowanych pacjentów wydostała się ze szpitala na własną rękę, po czym rozbiegła się po okolicznych lasach i wsiach, gdzie później znajdywali ich funkcjonariusze milicji. Inni przy siedmiostopniowym mrozie czekali przed płonącym budynkiem, ubrani w piżamy, w pantoflach lub wręcz boso. Jednocześnie przed szpitalem zebrał się tłum gapiów z sąsiednich miejscowości, który według relacji świadków mógł liczyć ponad tysiąc osób.