W 1945 r. werbiści powrócili do majątku. W 1952 r. został on jednak znacjonalizowany przez władze komunistyczne. Jedynie pięciu werbistom pozwolono pozostać w Górnej Grupie. W poklasztornym gmachu urządzono natomiast szpital psychiatryczny – filię Państwowego Szpitala dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w Świeciu nad Wisłą. Przez następnych 28 lat nie podjęto praktycznie żadnych działań, aby odpowiednio przystosować gmach na potrzeby szpitala ani dokonać jego remontu i modernizacji. Ograniczono się niemal wyłącznie do przedzielenia dużych sal płytami pilśniowymi.
Na początku lat 80. XX w. szpital w Górnej Grupie zmagał się z problemami charakterystycznymi dla całej psychiatrii w PRL: niedofinansowaniem, niedoborem personelu, zagęszczeniem i złym stanem technicznym. XIX-wieczny gmach miał drewniane stropy, w niektórych miejscach wzmocnione stalowymi belkami. Drewniane podłogi były pokryte łatwopalną wykładziną z PCW. Również izolacja ścian wykonana była z materiałów łatwopalnych (mchu, igliwia, trocin). Pacjenci przebywali w 20-osobowych lub 40–50-osobowych salach. Szpitalne łóżka były tam rozstawione tak gęsto, że z powodu braku miejsca pacjenci musieli przechodzić po łóżkach sąsiadów.