Z relacji świadków wynika ponadto, że korytarze miały zabudowane przejścia, co uniemożliwiało bezpieczną ewakuację.
Na co dzień do potrzeb pacjentów nie przywiązywano większej wagi. Wielu zostało de facto porzuconych przez własne rodziny, które od lat nie utrzymywały z nimi żadnego kontaktu. Nagminną praktyką było „wynajmowanie” lżej chorych pacjentów okolicznym rolnikom do prac polowych. Na porządku dziennym było także nadużywanie elektrowstrząsów. Warunki bytowe i sanitarne pozostawiały wiele do życzenia. Chorzy nie posiadali szafek na ubrania i przedmioty osobiste, stąd byli zmuszeni trzymać je w łóżkach. Z powodu braku ubikacji musieli załatwiać potrzeby naturalne do wiader.
Na zły stan zabezpieczeń przeciwpożarowych zwracano uwagę jeszcze przed wybuchem pożaru. Podczas kontroli strażackiej, którą przeprowadzono w szpitalu we wrześniu 1979 r., stwierdzono liczne uchybienia. Odnotowano, że chorzy niemogący poruszać się o własnych siłach byli umieszczani na najwyższych piętrach. Stwierdzono również nadmierne zagęszczenie sal oraz brak schodów ewakuacyjnych. Co więcej, część wyjść ewakuacyjnych została zlikwidowana lub zastawiona ciężkimi szafami, by zapobiec ucieczkom pacjentów. Zalecenia pokontrolne zostały zignorowane.