Neobarokowść i komiksowość filmu Maska to film wpisujący się w nurt kina komiksowego (czyli operującego przerysowaniem w skali i na modłę komiksową) oraz neobarokowego (film koncentruje się przede wszystkim na ruchu, a przestrzeń filmu jest plastyczna). Maska posiada cechy charakterystyczne dla tego typów kina, takie jak: przerysowanie, nadmiar, parodia, intensywność i plastyczność akcji, przerost formy nad treścią, wieloaspektowość, kolaż, karnawalizacja, mistycyzm, transcendencja, intertekstualność, groteska i burleskowość.
Niewymagająca fabuła Zgodnie z wyznacznikami kina komiksowego, fabuła Maski jest prosta i obraca się wokół jednego głównego wątku (dorwanie Maski przez miejscową policję) oraz dwóch pobocznych (starania Stanleya o Tinę, przemiana Tiny, konflikt Stanleya z gangiem Doriana). Wydarzenia dzieją się w sposób linearny, prowadząc do końcowego starcia protagonisty z antagonistą, które kończy się happy endem. Prosta fabuła pozwala na rozbudowanie postaci oraz przerysowanie świata przedstawionego.