Pierwszymi osadnikami byli pasterze wołoscy. Wcześniej istniał tu tylko górski folwark książęcy, wokół którego powstawały kolejne chaty. Folwark nie utrzymał się jednak długo, ze względu na nadzwyczajne wydatki jakie musiały być ponoszone z powodu jego górskiej specyfiki. W 1627 wydzierżawiono go poddanym, a niektóre grunty sprzedano. W XVII i XVIII wieku właścicielami miejscowości byli przedstawiciele rodu Saint Genois d'Anneaucourt. Według urbarza z 1646 roku we wsi mieszkali Girzyk Byłko, Urban Bylko, Janek Mydlo i Janek BrzanoUrbarz cieszyńskiego klucza dóbr książęcych z 1646 roku, wyd. I. Panic, Cieszyn 2005, s. 137-138..
W 1755 roku we wsi było 4 zagrodników i 11 chałupników. W 1871 stało tu 17 chałup drewnianych, a wieś zamieszkiwało 150 obywateli. W tym samym roku wybudowano drewnianą szkołę (400 guldenów na budowę wydał sam cesarz Franciszek Józef I), którą w roku 1876 zniszczył pożar, a na jej miejscu w 1877 wybudowano szkołę murowaną. Najstarszym budynkiem we wsi jest "suszarnia" nr 9 – pozostałość pierwotnego folwarku, gdzie podobno znalazła schronienie księżna Elżbieta Lukrecja, ukrywająca się przed Szwedami.