mały|240px|Pomnik Eutymiusza Tyrnowskiego w Wielkim Tyrnowie Eutymiusz Tyrnowski, także Ewtimij TyrnowskiTak T. Dąbek-Wirgowa w Historii literatury bułgarskiej (s. 44–47) i H. Czajka w Małym słowniku pisarzy zachodnio-słowiańskich i południowo-słowiańskich (s. 110). (bułg. Евтимий Търновски, ur. ok. 1320–1330 w Wielkim Tyrnowie, zm. prawdopodobnie ok. 1402–1404 w monasterze Zaśnięcia Matki Bożej w Baczkowie) – bułgarski biskup prawosławny, ostatni patriarcha Tyrnowa w latach 1375-1393, pisarz, uznawany za najwybitniejszego przedstawiciela tzw. tyrnowskiej szkoły piśmiennictwa.
Życie Urodził się około 1330 r. Wykształcenie zdobył w tyrnowskich szkołach przyklasztornych, m.in. w monasterze w Kilifarewie, gdzie rozpoczynał życie zakonneКилифаревски манастир «Рождество Богородично». W połowie XIV wieku był już mnichem. Był uczniem św. Teodozjusza Tyrnowskiego. W r. 1363 Eutymiusz towarzyszył Teodozjuszowi do Konstantynopola, a następnie jakiś czas spędził na Górze Athos, przyswajając sobie u źródeł doktrynę hezychastyczną. Żył w Wielkiej Ławrze, następnie w skicie Selina w pobliżu bułgarskiego monasteru Zografu na Athosie. W 1371 r. popadł w niełaskę i z rozkazu cesarza bizantyńskiego został uwięziony, a następnie zesłany na Lemnos.