Specjalna grupa pod nazwą Standard-Überland-Linienbus, w skrócie StÜLB opracowała standardowy model podmiejski. Był on dłuższy od modelu miejskiego (11,7 m), miał więcej miejsc siedzących, wąskie drzwi przednie (rzadziej też o normalnej szerokości) i najczęściej nie miał z boku kasety na tablice kierunkowe nad oknami. Model ten miał zaokrągloną ścianę przednią, zwaną ścianą StÜLB. Mercedes-Benz oferował go pod oznaczeniem O307, MAN oznaczył go jako SÜ 240. Rzadziej sprzedawano model podmiejski przegubowy np. MAN SL 192 Ü 18 o dłg. 18 metrów i krótszy SG 220 Ü.
Ściana przednia modelu podmiejskiego bardziej spodobała się użytkownikom i producenci zaczęli ją stosować wymiennie z przodem VÖV w modelu miejskim (MAN od 1972 r., Mercedes-Benz od 1974 r.). W końcu w przypadku autobusów MAN przód StÜLB wyparł w ostatnich latach produkcji modele z przodem VÖV. Mercedes-Benz do końca oferował pojazdy z przodem VÖV, choć w coraz mniejszych ilościach. Niektóre zakłady od początku zamawiały autobusy miejskie tylko z przodem „podmiejskim” – np. BVG w Berlinie Zachodnim.
Na bazie Mercedesa powstał autobus półtorapokładowy, jednak nie zyskał on takiego poklasku jak podobne modele z czasów przed standardem VÖV.