Dla operatora publicznego transportu zbiorowego w Berlinie Zachodnim BVG opracowano model piętrowego autobusu na bazie standardowego. Był on produkowany przez MAN (model SD 200, podwozie) i karosowany przez berlińskie firmy, głównie Waggon Union.
Autobusy standardowe I generacji (VÖV I) szybko trafiły do zakładów komunikacyjnych RFN i były nierozłącznym elementem krajobrazu zachodnioniemieckich miast lat 70. i 80. XX w. Część z nich trafiła na eksport, m.in. piętrusy MAN do zakładów w Bagdadzie.
Pod koniec lat 70. i na początku lat 80. wyprodukowano nieliczne egzemplarze z próbnym napędem metanolowym. MAN skonstruował też w 1983 r. na bazie modelu przegubowy autobus trójczłonowy długości 24 m – typ SGG 280. Dla Solingen powstały też trolejbusy przegubowe MAN SG 200 HO.
Nieuchronnie jednak zbliżał się czas kiedy konstrukcję z lat 60. miała wyprzeć nowa generacja pojazdów. Prace nad opracowaniem modelu standardowego II generacji rozpoczęto już pod koniec lat 70.
Autobusy I generacji zaczęto wycofywać na przełomie lat 80/90., kiedy do niemieckich zakładów komunikacyjnych trafiły pierwsze pojazdy niskopodłogowe.