Czernyszewa, na Ural.
Po studiach pracował jako geolog przy budowie kolei zakaspijskiej i złatoustowskiej, jako geolog rozpoznający budowę geologiczną podłoża, na którym miano budować tory i mosty, ale także przy poszukiwaniu złóż w pasie budowy linii kolejowej, zwłaszcza zaś węgla kamiennego niezbędnego dla ówczesnych lokomotyw. Od sierpnia 1887 przez dwa lata kierował badaniami przy budowie odcinka wojskowej linii kolejowej w Samarkandzie. Badania jego objęły góry Uly Balkan, Kopet-dag i ich przedłużenie w północnej Persji (Góry Turkmeńsko-Chorasańskie), niemal zupełnie ówcześnie nieznane. Badał również złoża turkusów i miedzi w pobliżu Niszapuru. W 1888 badał także wody mineralne w Starej Rusi (gubernia nowogrodzka).
W latach 1889–1890 wziął udział jako geolog w ekspedycji Rosyjskiego Towarzystwa Geologicznego do Tybetu i w górski obszar Kunlun. Ekspedycją tą pierwotnie miał kierować generał Nikołaj Przewalski, który jednak zmarł nagle 1 listopada 1888 w mieście Karakoł nad jeziorem Issyk-kul. W tej sytuacji kierownikiem wyprawy został pułkownik Michaił PiewcowBolesław Chwaściński: Karol Bohdanowicz w Kuen Luniu, [w:] „Wierchy” R. 35 (1966), Kraków 1967, s. 71–91.. Bohdanowicz był pierwszym geologiem w ogromnej większości zwiedzonych okolic. Badał zwłaszcza złoża złota i nefrytu, gromadząc bogatą kolekcję minerałów.