Oprócz badań na przestrzeni ok. 4000, które przeszedł wraz z wyprawą, zbadał jeszcze ok. 2000 km tras w trakcie indywidualnych wypadów, głównie w górach. Wykonał blisko 250 pomiarów wysokości hipsometrem, wysokości wielu szczytów pomierzył trygonometrycznie. Materiały wówczas zebrane rozpoczął opracowywać w kwietniu 1891, w Komitecie Geologicznym w Petersburgu. Za wyniki tych badań otrzymał Wielki Medal im. Przewalskiego od Rosyjskiego Towarzystwa Geograficznego. W grudniu 1891 został wysłany na trzy miesiące do Austrii, Szwajcarii, Belgii i Niemiec, m.in. po to, by zapoznać się w tych krajach z kolekcjami geologicznymi zebranymi w Azji.
W 1892 został delegowany na 3 lata do wyprawy górniczej przygotowującej budowę transsyberyjskiej linii kolejowej, jako kierownik grupy badawczej. Prace prowadzono od Syberii Zachodniej do wybrzeża Morza Ochockiego. W czasie pracy koło Irkucka brał udział w odkryciu dużych, wydobywanych do dziś, złóż węgla kamiennego w Czeremchowie i złóż nefrytu. Od czerwca 1895 brał udział w Ekspedycji Ochocko-Kamczackiej (od 1898 jako kierownik całej ekspedycji), poszukującej złóż złota nad brzegami Morza Ochockiego, na zachodnim brzegu Kamczatki i na Wyspach Szantarskich. Prace i opracowania wykonane przez ekspedycję dały podstawy wiedzy geologicznej o tej trudno dostępnej części Azji.