Za pomocą reakcji Balza-Schiemanna możliwe jest podstawienie grupy diazoniowej atomem fluoru. Do roztworu soli diazoniowej dodaje się wówczas kwas tetrafluoroborowy (HBF4), dzięki czemu wytrąca się nierozpuszczalny tetrafluoroboran diazoniowy: ArN2+X− + HBF4 → ArN2+BF4−↓ + HX Powstały tetrafluoroboran diazoniowy po osuszeniu ogrzewa się, doprowadzając do jego rozkładu termicznego: ArN2+BF4− → ArF + BF3 + N2↑
center|350px Zamiast HBF4 można użyć kwasu heksafluorofosforowego (HPF6). Zachodzące reakcje są analogiczne.
Wymiana grupy diazoniowej na grupę hydroksylową Sole diazoniowe reagują z wodą z wytworzeniem fenoli: ArN2+X− + H2O → ArOH + N2↑ + H+
W przypadku przeprowadzania innych syntez przemiana ta może stanowić reakcję konkurencyjną, tym samym zmniejszając wydajność innych procesów. Dlatego sole diazoniowe zwykle otrzymuje się w jak najniższej temperaturze (ok. 0 °C).
Nowo powstające fenole mogą reagować z samymi solami diazoniowymi, tworząc związki azowe (reakcja sprzęgania). Zapobiega się temu poprzez zastosowane silnie kwaśnego środowiska.