Kodeks Teodozjański () – zbiór praw z czasów Cesarstwa rzymskiego, obejmujący konstytucje cesarskie wydane za panowania cesarzy chrześcijańskich, tj. z okresu od Konstantyna Wielkiego do Teodozjusza II.
Kodeks został opublikowany konstytucją z 15 lutego 438 rokuWitold Wołodkiewicz Promulgacja Kodeksu Teodozjańskiego. Składa się z 16 ksiąg i około 3000 konstytucji cesarskich, przy czym zawiera przede wszystkim normy prawa publicznego; jedynie księgi 2–5 poświęcono prawu prywatnemu, a księgę 16 – prawu kościelnemu. Inicjatorem powstania Kodeksu Teodozjańskiego był cesarz Teodozjusz II. Był to ostatni akt prawny podpisany przez cesarzy obu części Cesarstwa rzymskiego.
Kodeks nadawał moc dwu kompilacjom prywatnym z przełomu III i IV wieku, obejmującym prawo wcześniejsze, zwanych Codex Gregorianus i Codex Hermogenianus.
Ustawy wydane w latach 438–468 zwane Novellae Posttheodosianae są dodawane do Kodeksu w edycjach drukowanychLeges Novellae ad Theodosianum pertitentes Edidit adiutore Th. Mommsen et Paulus M. Meyer, Berlin, 1905.