Aby dostosować wyposażenie żołnierzy do takich warunków podejmowano różne próby wprowadzania do uzbrojenia broni bardziej kompaktowej i szybkostrzelnej.
Jednym z pomysłów powstałym w armiach państw centralnych było wyposażanie oddziałów szturmowych w pistolety samopowtarzalne z dołączanymi kolbami co czyniło z nich broń zbliżoną funkcjonalnie do „karabinka samopowtarzalnego”. Za przykład tego typu konstrukcji może posłużyć pistolet Mauser C96, a także P08 Parabellum (wyposażany dodatkowo w powiększany 32 nabojowy magazynek).
Pozytywne doświadczenia zainicjowały kolejny krok na drodze zwiększenia siły ognia tego typu broni, a mianowicie wyposażenie jej w możliwość prowadzenia ognia ciągłego. Zgodnie z takimi założeniami, w armii niemieckiej opracowano prototyp pistoletu Parabellum wyposażony w przełącznik rodzaju ognia. Powstała broń wykazywała się jednak bardzo wysoką szybkostrzelnością teoretyczną, doprowadzającą do częstych zacięć i dużego rozrzutu pocisków. W efekcie mimo dalszych prób dopracowania pistoletu pozostał on w fazie prototypu.