Większy sukces na tym polu osiągnięto natomiast w armii austro-węgierskiej wprowadzając do seryjnej produkcji pistolet Steyr M1912/P16 będący modyfikacją standardowego pistoletu samopowtarzalnego Steyr M1912 z dodatkowo powiększonym magazynkiem oraz mechanizmem spustowym umożliwiającym strzelanie seriami. M1912/P16 okazał się jednak bronią mało praktyczną, dlatego też jego produkcja była niewielka. Wkrótce zaczęto również opracowywać klasyczne pistolety maszynowe (np. niemiecki MP18), które okazały się bronią dalece skuteczniejszą i praktyczniejszą od pistoletów automatycznych.
thumb|Mauser M712 W dwudziestoleciu międzywojennym, broń tego typu ponownie powróciła na rynek broni krótkiej za sprawą popularności hiszpańskich pistoletów Astra (serii 901, 902, 903 i 904). Spotkało się to również z odpowiedzią niemieckiego Mausera, który wprowadził do oferty automatyczną wersję Mausera C96 (Mauser M712 Schnellfeuerpistole), produkowaną na eksport, choć w trakcie II wojny światowej w niewielkich ilościach wykorzystywaną również przez Waffen-SS. thumb|Pistolet Stieczkin APS z dołączoną kolbo-kaburą W latach 50 XX wieku w ZSRR postanowiono opracować pistolet automatyczny na potrzeby załóg pojazdów bojowych Armii Radzieckiej. Wiązało się to z wycofywaniem z uzbrojenia pistoletów maszynowych zastępowanych przez karabinki automatyczne AK.