W dobrach obowiązywały przepisy określające kary za kradzieże, niedbalstwo i inne wykroczenia. Część regulacji dotyczyła ograniczania nadużywania alkoholu. Szynkarz miał obowiązek kontrolowania stanu osób przebywających w karczmie i płacił grzywnę w wysokości 6 złotych polskich za osobę doprowadzoną do stanu upojenia. Osobom uznanym za nałogowo nadużywające alkoholu można było zakazać wstępu do karczmy.
Grzywny nakładano również na osoby spędzające nadmiernie dużo czasu w karczmie oraz na karczmarzy, którzy nie informowali administracji o takich przypadkach. Pieniądze z kar trafiały do wiejskich kas i były przeznaczane na cele społeczne.
Podczas głodu w 1846 roku mieszkańcy dóbr mogli kupować ze składów Brzostowskiego zboże i siano po cenach niższych od targowych. Otrzymywali również zwolnienia od części obciążeń oraz możliwość korzystania z pożyczek z funduszy dworskich.
W dobrach organizowano także pomoc zdrowotną. Brzostowski sprowadzał lekarstwa i zakładał apteki wiejskie, utrzymywane m.in. ze środków pochodzących z kar.