thumb|left|Wieszanie powstańców styczniowych w Szawlach, ołówek na papierze, autor Stanisław Witkiewicz Działalność Murawjowa spotkała się z różnorodną oceną elit ówczesnej Rosji. 8 listopada 1863 r. 80 znanych postaci rosyjskiego życia kulturalnego i politycznego przysłało mu z Sankt Petersburga adres hołdowniczy (podpisał go m.in. rosyjski poeta i dyplomata Fiodor Tiutczew, odmówił podpisania generał gubernator w Petersburgu generał piechoty książę Aleksandr Suworow, wnuk feldmarszałka Suworowa, nazywając przy tym Murawjowa „ludożercą”). Po odwołaniu ze stanowiska generał-gubernatora (17 kwietnia 1865), Murawjow został nagrodzony tytułem hrabiego. Ze strony części petersburskich salonów arystokratycznych spotkał się z ostracyzmem towarzyskim, związanym z dochodzącymi wieściami o jego metodach działania. W większości środowisk politycznych i opiniotwórczych środowisk kulturalnych spotkał się jednak z pozytywną oceną. A Murawjow zuch. Wiesza, rozstrzeliwuje. Daj mu Boże zdrowie. pisał jeden ze słowianofili. Dla Polaków Murawjow stał się symbolem bezwzględnej walki z polskością, przykładowym rosyjskim „czarnym charakterem”, bohaterem wielu opowieści opartych często na faktach, ale nieraz, wraz z rozwojem jego czarnej legendy, ubarwianych.