Miał np., zapytany o to, czy według niego Polacy mogą być dla Rosji pożyteczni, odpowiedzieć: Tak, powieszeni. Przydomek „Wieszatiel” związany jest prawdopodobnie ze zbiorowymi pokazowymi egzekucjami, które nakazywał, a w niektórych wypadkach brał w nich udział, np. 24 czerwca 1863 r. sam odczytał podczas odpustu w Choroszczy wyrok na 11 skazanych. Znana jest również anegdota, że przydomek zyskał już w 1833 r., kiedy to miał powiedzieć, że nie pochodzi z tych Murawjowów, którzy są wieszani (w 1825 powieszono dekabrystę Sergiusza Murawjowa-Apostoła), ale z tych którzy wieszają.
Ostatnią funkcją publiczną Michaiła Murawjowa było przewodniczenie Wysokiej Komisji Śledczej badającej sprawę zamachu na Aleksandra II dokonanego 16 kwietnia 1866 r. przez Dymitra Karakozowa.
W 1882 r. ukazały się pamiętniki Murawjowa pod nazwą Zapiski, po polsku wydane pierwszy raz w 1916 r.
Przypisy
Bibliografia Ryszard Mienicki, Archiwum murawjewskie w Wilnie (r. 1898-1901-1936), Warszawa 1937 Michał Murawiow (Wieszatiel), Wspomnienia, przeł. i oprac.