To stadium odruchu zaobserwowano u ludzi (takich jak mistrz świata w wolnym nurkowaniu Martin Štěpánek), podczas bardzo głębokich (ponad 90 m) zanurzeń.

Dzięki temu odruchowi zarówno osoby przytomne, jak i nieprzytomne, mogą przetrwać bez tlenu dłużej, gdy zanurzone są w zimnej wodzie niż w podobnej sytuacji na suchym lądzie. Pozbawione tlenu dzieci często dłużej przeżywają pod wodą niż dorośli. Dokładny mechanizm tego efektu był omawiany i możliwe, że jest wynikiem ochłodzenia mózgu, podobnego do ochronnych efektów obserwowanych u pacjentów leczonych z głębokiej hipotermii.

Gdy twarz jest zanurzona, wrażliwe na zimno receptory wewnątrz jamy nosowej i innych części twarzy zaopatrywanych przez V nerw czaszkowy (trójdzielny) przekazują informację do mózgu, potem impuls jest przekazywany przez X nerw czaszkowy (błędny) będący częścią autonomicznego układu nerwowego. Powoduje to bradykardię i obwodową wazokonstrykcję. Krew omija płuca i pozostałe organy, poza sercem i mózgiem, tworząc cykl serce-mózg. Pozwala to zachować ssakom tlen dla ważnych życiowo organów.