Spowalnianie tętna zmniejsza zapotrzebowanie na tlen dla krwiobiegu, zostawiając więcej do zużycia przez organy. Potem następuje wazokonstrykcja obwodowa. Pod wpływem wysokiego ciśnienia, spowodowanego głębokim zanurzeniem, kapilary w kończynach zaczynają się zamykać, hamując przepływ krwi do tych obszarów. Wazokonstrykcja zazwyczaj odnosi się do tętniczek, jednak w tym przypadku dotyczy naczyń włosowatych. Najpierw zamykają się palce, potem dłonie i stopy, ramiona i nogi są wyłączane z obiegu, zostawiając więcej krwi do zużycia przez serce i mózg. Mięśnie magazynują jedynie 12% całego tlenu znajdującego się w ludzkim ciele i mają tendencję do kurczenia się podczas tego okresu. W mięśniach morskich ssaków znajduje się od 25 do 30% magazynowanego tlenu, dlatego też mogą długo pracować po zamknięciu naczyń włosowatych. Ostatnią zmianą jest przesunięcie składnika płynnego krwi do płuc (tzw. blood shift), pojawiającą się jedynie podczas głębokich zanurzeń. Organy i ściany komórkowe pozwalają osoczu swobodnie przejść do płuc, by zapobiec ich zgnieceniu. W tej fazie pęcherzyki płucne napełniają się osoczem krwi, które jest reabsorbowane, gdy organizm opuści obszar wysokiego ciśnienia.